De film Le fabuleux destin d’Amélie Poulain was eerlijk gezegd een van de redenen om in Frankrijk te gaan wonen. Zo zou ik ook door het leven gaan: fijnzinnig, vol geheimen en bijzondere invallen, omringd door mensen die, hoe eenvoudig ook, prachtige dingen zeiden. Ik werkte nog in het onderwijs en mijn leerlingen vonden de film helemaal niks. Juist een reden om niet in Frankrijk te gaan wonen. Ik heb tegenwoordig ook vele redenen om hier niet te willen wonen.
Als Peter me huilend op de bank vindt, met Die laatste zomer van Tatiana de Rosnay aan flarden gescheurd aan mijn voeten, stelt hij voor naar de stad te gaan. De nieuwste film met Audrey Tautou (de actrice die Amélie speelde) draait! Het schijnt romantisch te zijn, dus ons huwelijk kan ook weer een impuls krijgen.
Het belooft wat te worden; de titel – la délicatesse – klinkt heerlijk verfijnd. Dit is het Frankrijk waarvoor ik gekomen ben. Vol verwachting klopt ons hart en we verdragen geduldig de ellenlange reclames die aan de film vooraf gaan. Dit duurt drie keer zo lang als in een commerciële Nederlandse bioscoop, merk Peter op. Ik wil even geen kwaad horen van Frankrijk, zeg sssst en: ‘Goed voor ons Frans.’ Daar gaan we dan. Het is moeilijk om Audrey niet als Amélie te zien. Eens een ander kapsel zou helpen. Waarom ziet ze er in elke film hetzelfde uit? Concentreer je! zeg ik streng tegen mezelf. Komt het doordat ik was afgedwaald? Of gaat Audrey’s man gewoon te snel dood? Ik ben nog niet aan hem gehecht, het doet me niet zo veel. Helemaal niets, als ik eerlijk ben. Ook Audrey Tautous verdriet overtuigt me niet. Wie zijn deze mensen? Ik weet nog niets van ze, ik kan niet met ze meeleven.
We zijn vervolgens veel op het werk van Nathalie/Audrey. Wat ze daar doet, wordt me niet duidelijk. Voor haar kwijnen en mokken kan ze toch geen salaris krijgen? Aha, daar is een leuke, zij het een beetje vreemde collega en, ja hoor, een romance bloeit op. Moeizaam, uiteraard. Net als in Amélie en net als in Ensemble, c’est tout. En net als in die laatste film is er weer een oma. Tautou speelt gewoon zichzelf, krijg ik het idee. Moeilijk doen waar het makkelijk kan, een beetje pruilen, een beetje grillig zijn. Een vrouw wordt weduwe (sneu) en vindt een nieuwe liefde, het duurt even voor ze daar aan toe durft te geven. Ja, en?
‘En?’ vraagt Peter als het is afgelopen.
‘Ik wil naar huis,’ zeg ik met tranen in mijn ogen.
‘We gaan toch zo? Wil je niet eerst wat drinken?’
‘Ik bedoel: ik wil naar Nederland,’ snik ik.
